skip to Main Content
Edith Column – Juni 2020

Edith Column – Juni 2020

Moeder zijn in je kot… *

Eunice Parodi,
VIANOVA PR medewerkster

Ik doe geen vrijwilligerswerk in onze woonplaats, ik doe geen boodschappen voor bejaarde buren, ik heb geen in massa geproduceerde mondmaskers gedragen. Ik heb geen online samenkomsten gezien, ik heb geen verrijkende christelijke boeken gelezen, ik heb geen theologische cursus gevolgd. Ja, ik heb veel gebeden… voor mijn zwakke karaktereigenschappen en om Gods leiding in dit nieuwe ‘normale leven’.

Ik heb het schoolwerk van 3 kinderen tussen de 3 en 7 jaar begeleid, terwijl ik ondertussen de kleinste van 18 maanden in het oog moest houden, die constant op ontdekkingstocht is. Ik ben muzieklerares, sportcoach, bedenker van schattenjachten. Samen met mijn man moet ik alle verschillende dingen combineren. De kinderen hebben zoveel kunstwerken gemaakt dat we niet weten waar we ze moeten laten. We hebben brieven geschreven naar familie, naar enkele mama’s van school, naar leerkrachten en verstuurd per sms, email, en zelfs met de post!

Er waren goede en slechte dagen. Dagen dat we bloemen hebben geplant, samen hutten gebouwd en dagen dat ik een grotere tuin wenste voor de 4 kinderen of tenminste een mooi gazon. Er waren dagen dat ik een massa werk verzette en dagen dat ik er niet in slaagde mijn telewerk in één namiddag klaar te krijgen en ik geplaagd werd door schuldgevoelens – of de anderen om me heen. Er waren ook momenten dat ik kon genieten van het spelen of beluisteren van muziek en ik het gevoel kreeg dat ik het allemaal weer aankon, en dagen waarin de emoties leken op een jojo. Ik heb geweend, gelachen, geroepen, boze gezichten getrokken, gestraft, geknuffeld, … ik zit gevangen en zeg niets meer.

Ik had de Bijbel altijd bij de hand, en volgde bijna dagelijks een virtuele samenkomst van onze gemeenschap. Tijdens het delen en bidden, was mijn geest soms elders of uitgeteld, maar dat hoort ook bij een gemeenschap. Omringd worden door broers en zussen die het beste met je voor hebben, ook als we stilgevallen zijn. Met de vrouwen van mijn 3D-groep zijn we geestelijk gegroeid, zelfs als ik, wat mezelf betreft, de indruk had dat ik nooit meer mijn emotionele stabiliteit zou terugkrijgen.

Op dit moment kan niemand voorspellen wat de gevolgen van de pandemie COVID-19 voor onze samenleving zullen zijn. Ik weet wel dat ik al meerdere maanden een versneld veranderingsproces van mijn karakter doormaak. Ik geloof in de beloften van de Heer, die de mensheid heeft geschapen en haar kent: Hij zal me niet alleen alles wat ik nodig heb in deze transformatie geven, maar hij voegt er nog genade aan toe zodat ik overvloedig kan zijn in elk goed werk. (2 Kor. 9:8)

__________
*”Blijf in je kot” is de oproep in Vlaanderen om de verspreiding van COVID-19 tegen te gaan door zoveel mogelijk thuis te blijven.